Materiały urządzeń technicznych pracujących w instalacjach przemysłu rafineryjnego i petrochemicznego są narażone na działanie różnych mechanizmów degradacji, które prowadzą do powstawania pęknięć, ubytków korozyjnych, zmian geometrii, czy też zmian mikrostrukturalnych. Wystąpienie tego typu uszkodzeń może skutkować pogorszeniem stanu technicznego urządzeń, a tym samym obniżeniem bezpieczeństwa eksploatacji całej instalacji. Wymiana lub naprawa uszkodzonych komponentów jest często niemożliwa lub też trudna do wykonania z uwagi na czynniki ekonomiczne, logistyczne, a także konieczność utrzymania trwającego procesu technologicznego. W takiej sytuacji rozwiązaniem może być przeprowadzenie oceny danego urządzenia zgodnie z procedurami opisanymi w dokumencie API 579-1/ASME FFS-1 Fitness For Service.
Metodologia Fitness For Service pozwala na uzyskanie informacji dotyczących możliwości dalszej eksploatacji urządzenia zawierającego określone rodzaje uszkodzeń, a także umożliwia oszacowanie czasu jego dalszej bezpiecznej eksploatacji.
Dokument API 579-1/ASME FFS-1 Fitness For Service zawiera kilkanaście procedur, które służą do oceny:
- urządzeń pod kątem ich podatności na wystąpienie kruchego pękania;
- korozji ogólnej;
- korozji lokalnej;
- korozji wżerowej;
- uszkodzeń powstałych w wyniku działania wodoru (blistering, HIC, SOHIC);
- niewspółosiowego ułożenia połączeń spawanych i zniekształceń płaszcza;
- uszkodzeń o charakterze pęknięć;
- urządzeń pracujących w warunkach pełzania;
- uszkodzeń wywołanych pożarem;
- wgnieceń, wrębów i ich kombinacji;
- rozwarstwień;
- uszkodzeń zmęczeniowych.
Metodologia Fitness For Service jest stosowana w Urzędzie Dozoru Technicznego od kilku lat. Pracownicy UDT konsekwentnie realizują działania mające na celu upowszechnienie metodologii opisanej w API 579-1/ASME FFS-1 Fitness For Service wśród krajowych przedsiębiorstw.
Badania wykonuje:
